ENGELTJE UIT HET OOSTEN

Dit wordt de laatste post op deze blog. Het was een fijne manier om de komst van Senne in ons gezin neer te schrijven, om te delen met vrienden en familie (dank voor al jullie lieve reacties), en vooral als herinnering aan alle prachtige momenten samen.

Maar tegelijk houden we hier plechtig een nieuwe blog boven de doopvont;
http://derodemottekes.blogspot.com/
The story continues!!!

Een mens kan altijd wel een goed excuus vinden om uit te leggen waarom het zolang geduurd heeft dat er niets gepost werd op zijn blog. Maar ons excuus is er wel een dat kan tellen...

Voor de meesten is het geen verrassing meer, voor sommigen zal het niet te geloven zijn, voor ons is het een tweede wonder.
Op 2 april (het was dus echt geen grap) kwamen we te weten dat Sophie ZWANGER was!!! Senne kreeg er dus een broertje of een zusje bij?! Ongeloof, verbazing, intense emoties, eindeloze blijdschap.
Dit nieuws zorgde er dus voor dat bloggen even op de achtergrond verdween, dat zal je wel begrijpen.

Intussen is HIJ er! Op dinsdag 14 oktober 2008 kregen wij er een tweede zoon bij, en Senne een kleine broer; KOBE.

Een nieuwe bloghoofdstuk is dus aangebroken. Later meer.

Het is dag op dag 1 jaar geleden dat we een onvergetelijk telefoontje kregen, een telefoontje dat ons leven voorgoed veranderde. Een uitgelezen moment om deze blog nog eens van onder het stof te halen en op te smukken met een fotoreportage van de laatste zes maanden…

Onze kleine jongen. Dertien en een halve maand oud is hij al. Als we er ons vorige verslag op nalezen, dan is hij toch weeral veranderd! Razend snel gaat het toch, hij groeit en ontwikkelt zich gezellig verder. Wandelen (en vallen en weer opstaan) lijkt hij nu stevig onder de knie te hebben. Hij amuseert zich enorm met allerlei spelletjes en communiceert steeds meer. En lachen!

Mama is intussen weer aan het werk. Op woensdag is ze wel nog thuis, maar op de andere dagen gaat Senne nu naar de crèche. In Kabouterland speelt hij dan met zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, al gaat het afscheid ’s ochtends van mama of papa steeds weer gepaard met de nodige traantjes. Maar die zijn snel opgedroogd. Langzaam maar zeker past hij zich ook aan deze nieuwe situatie aan. Hét hoogtepunt van zijn verblijf in de crèche blijft toch nog altijd het terugzien van mama of papa. En dan kan het niet snel genoeg gaan. Meteen wuift hij naar de verzorgsters en de kindjes; “Salut, ik ben er hier mee weg!”.

Er is niets dat hij niet lust. Of toch wel, deze ochtend weigerde hij (met een overduidelijke gelaatsuitdrukking trouwens) een rijstkoek. Anderzijds heeft hij wel een absolute favoriete versnapering; een vitabis-koekje! Hij weet al goed waar die liggen en wijst dan ook duidelijk in de richting van de betreffende kast als hij er zin in krijgt!

Strafste stoot van de voorbije maand maart; een witte pasen!! Samen met papa maakte Senne op paasmaandag voor deze gelegenheid een heuse sneeuwpaashaas! Daags voordien gingen we met Senne voor het eerst naar onze kust, en daar begon het ’s avonds al flink te sneeuwen. Moet voor hem een bizar tafereel geweest zijn; een wit strand en ijzig koud, daarom heet het hier de  Noordzee!? We waren trouwens op bezoek bij Annelore, die ons had uitgenodigd voor de babyborrel van haar derde zoontje Sikko. Broertjes Do en Milo waren er ook bij, maar papa Loi was in Villa Anneloi in Thailand gebleven. Annelore was hoogzwanger toen wij Senne voor het eerst zagen in Thailand. We waren dan ook heel blij om haar en haar kindjes te ontmoeten. En Sikko is een schatje!

We genieten zo intens van alle unieke momenten die we nu samen mogen beleven. En we zijn apetrots op ons engeltje. We durven nu stellen (voor zover dat wij daar over kunnen oordelen) dat hij zich echt stevig aan ons gehecht heeft. Ook de band met onze naaste familieleden is intussen heel sterk geworden. Senne heeft zich uitstekend aangepast en is een gelukkig, blij ventje!!

Er is alweer een maand voorbijgevlogen!! En amai, wat hebben we weer zoveel beleefd samen!

Senne heeft er alweer wat vaardigheden bijgeleerd; zo kan hij nu zelf een koekje naar z’n mondje brengen, drinkt hij water uit een bekertje (soms spuit dat dan weer als een fontein van tussen zijn lippen, hihi) en bovenal: hij doet al zelfstandig een paar stapjes! Qua taal merken we dat hij al enorm veel begrijpt (echt verbazend), maar buiten “mama” en (heel soms) “papa” produceert hij zelf nog geen woordjes.

Half februari besloten we er met z’n drietjes even van tussen uit te glippen, bestemming Gran Canaria. Een paar dagen vakantie, en dat in echt zomerweer! Heel wat anders dan wat we hier nu al een paar maanden gewoon zijn. Senne genoot van de vliegtuigreis en voelde zich meteen in zijn sas in dat heerlijke klimaat van de Canarische Eilanden. En het zwembad van het hotel, dat was voor hem helemaal het einde! Hij bleef er ons maar naartoe trekken, en dan maar stappen door het ondiepe water, jiepie!! Hij wordt beslist een waterrat, want als we hem niet zouden tegenhouden dook hij meteen in het diepe water om met de andere kinderen mee te spelen!?
We verkenden er ook de duinen van Maspalomas (een mini-Sahara), en bezochten David en Hilde, met hun twee dochtertjes Jozefien en Marie, die hier ook op vakantie waren. Wat een toeval! Op babybezoek in het buitenland, een nieuwe trend?

Op 22 februari was het dan zover; Senne mocht zijn eerste kaarsje uitblazen!!! Voor zijn eerste verjaardagsfeestje nodigden we de grootouders en de tantes en nonkels uit, en plezant dat het was. Senne kreeg leuke cadeautjes; badspeeltjes, muzikaal speelgoed, … maar ’t liefst van al ging hij op de verpakkingsdoos zitten en dan moesten wij hem voortduwen door heel het huis; geweldig! We zongen ook liedjes voor hem en we kregen een applausje (“bravo”!) als dank.

Senne krijgt graag bezoek. De laatste weken kwamen er geregeld vrienden en kennissen Senne nog een opzoeken, en telkens was hij dan in zijn nopjes en zette zijn beste beentje voor. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het doet ons echt deugd om te zien hoe zich goed blijft aanpassen en zich steeds blijft ontwikkelen.

Er zijn ook grote veranderingen op til. Want vanaf eind volgende week zal Sophie het werk hervatten, en dan gaat Senne overdag naar “Kabouterland”. De voorbije dagen hebben we geprobeerd om hem stilaan te laten wennen aan deze nieuwe situatie. Sophie bezocht samen met hem al een paar keer de crèche, en zo leerde hij langzaam zijn verzorgster en nieuwe speelkameraadjes kennen. Vrijdag bleef hij er zelfs al anderhalf uurtje alleen!! Met de nodige traantjes als mama afscheid nam, maar al bij al viel het reuze mee. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

En wat hebben we samen al vele leuke momenten beleefd! Onze verslaggeving heeft het een beetje laten afweten de laatste weken, maar de dagen zijn eigenlijk tekort tegenwoordig. Mama is (voorlopig) nog full-time actief met Senne te verzorgen, samen te spelen, vanalles te leren... Dit zorgt voor de broodnodige structuur in Senne's dagen, die heeft hij trouwens echt goed te pakken nu. We herkennen zijn signalen ook al heel goed; ik ben moe, ik heb honger, ik wil spelen, pak mij, ik doe kaka?!
Hét laatste nieuws is dat hij de voorbije paar dagen de hele nacht in zijn bedje blijft liggen, en ons tussendoor maar 1 keer wakker maakt!! We kruisen onze vingers dat dit zo mag blijven duren... dan komt spoedig de dag dat hij helemaal doorslaapt!

Senne doet flink zijn best op alle vlakken; hij groeit, eet en drinkt goed, brabbelt veel (zegt zelfs al "mama" en "baba"), begrijpt al heel wat woordjes en reageert daar dan ook op, en speelt ook al graag met nonkels, tantes, meter, peter, oma en opa. Doe zo verder, jongen!

De grote uitstap en één van de hoogtepunten van afgelopen maand; ons bezoek aan Dierenpark Planckendael! Senne kijkt heel graag in boekjes met dieren in, en wij dachten dat hij wel onder de indruk zou zijn om die nu eens in het echt te zien! Hij keek zich dan ook de ogen uit, soms wat gereserveerd, soms heel uitgelaten. En, hij was minstens evenveel geïnteresseerd in al die kinderen die hij daar ontmoette als in die grote en kleine dieren!
Het was een hele mooie dag...

Ook het eerste psychologisch gesprek na onze terugkomst uit Thailand hebben we achter de rug. Senne zette uiteraard zijn beste beentje voor en ook wij voelden ons perfect op ons gemak. De psychologe zag dat het goed was.
Achteraf beloonden we onszelf met een lekkere lunch in ons Thais restaurantje aan de Beurs in Brussel. Voor de eerste keer met Senne uit eten, en u raadt het al, wat was hij flink! (we vallen in herhaling)

We kijken al uit naar wat februari ons brengen zal. Senne wordt eind van de maand 1 jaar, en dat zal niet ongemerkt voorbijgaan!!

Het nieuwe jaar is ingezet. Senne is nu iets meer dan twee maanden bij ons. Wat is hij al veranderd, en dat enkel in de positieve zin. Elke dag zien we hem meer en meer openbloeien. Hij is echt een blij kind. De laatste dagen krijst hij van plezier, terwijl hij speelt dat het een lieve lust is. Ook als hij ons ziet verschijnt er spontaan een brede glimlach op zijn gezicht en blinken zijn oogjes nog meer dan anders! We geloven dat we steeds meer aan het groeien zijn naar een goede hechting.

Gisteren stond het eerste bezoek aan Amarna na onze terugkomst uit Thailand op de agenda. Een gesprek met de psychologe. Het werd een vlotte en leuke babbel, waarin we moesten vertellen over de reis en ons verblijf, de eerste ontmoeting, hoe het contact met Senne verloopt, zijn evolutie, zijn karakter, ...
Nadien verwenden we onszelf met een lunch in ons Thais restaurantje in Brussel. 't Was al even geleden, en ja, het was weer lekker!

Elke dag genieten we van met z'n drietjes te zijn. We kijken al uit naar de lente, en hopen dat het snel mooi weer wordt. Dan kunnen we eindelijk samen buiten spelen. Tegen dan kan Senne vermoedelijk al heen en weer door de tuin rennen, want nu al durft hij het aan om soms zonder steun een paar pasjes te zetten!

Aan al mijn vriendjes en vriendinnetjes;

EEN FANTASTISCH 2008 TOEGEWENST!!!!

Hier komen ze, de foto's van mijn beWONDERborrel! Wat heb ik ervan genoten, ook al was het heel erg druk. Zoveel lieve mensen, zoveel nieuwe gezichten. Ik was wat overdonderd. Bedankt voor al die leuke cadeautjes allemaal!!!

Dringend tijd voor een update, er is verdorie alweer bijna een maand voorbij gevlogen. En voor de allernieuwsgierigsten (wat een woord?!) kunnen we meteen verklappen; Senne doet het reuze goed!!! 

We zijn reuze fier op onze flinke kleine rakker. Hij past zich echt goed aan. Maar we vallen in herhaling. En toch. We zien hem elke dag groeien, dichter naar ons toe. Onze band wordt steeds sterker. Het is hartverwarmend.

En hij heeft ook al zijn eerste verkoudheid te pakken gehad. Snotter, snotter, kuch, kuch. Met wat aerosol gaat dat allemaal wel voorbij. Het belangrijkste nieuws kwam uit het Tropisch Instituut te Antwerpen. Na een resem testen kwam men er tot het besluit; Senne is een kerngezond manneke.

Afgelopen weekend was het zijn grote dag; zondag kreeg hij bezoek van onze familie en vrienden op zijn eigen beWONDERborrel. Een geslaagd feestje. Foto's volgen zeker nog.

De feestdagen staan voor de deur, 't worden vast en zeker opnieuw mooie momenten, want we vieren nu voor het eerst met z'n drietjes!

Vandaag is Senne 9 maanden oud geworden. Proficiat jongen! En we kunnen het niet genoeg herhalen; hij is toch zo flink, zo lief, zo braaf,... een echt engeltje! Hopelijk duurt het nog een hele tijd voor we daar een letter "b" moeten voorzetten!!

Medische update:
Ondertussen heeft Senne al een paar witte jassen tegen het lijf gelopen. Hij vindt ze wel aardig, laat zich makkelijk onderzoeken, wegen en meten. Enkel bij dat bloed prikken rolde er een traantje over zijn wangen, al duurde dat niet lang.
Iedereen is het over eens; hij ziet er een gezonde, alerte baby uit. Motorisch is hij flink voorop (hij zit zelfstandig, rolt en bolt van links naar rechts en weer terug, kruipt als een volleerde paracommando, trekt zich op tot stand aan alles en nog wat, en stapt met grote passen met de steun van de vingers van mama of papa), alleen liggen zijn lengte en zijn gewicht eerder aan de lage kant. Nog niets om ons zorgen over te maken. Hij is nu eenmaal geboren met een laag geboortegewicht, en heeft mogelijk tijdens zijn eerste levensmaanden af en toe wat honger geleden. Ach, hij haalt dat wel in. Af en toe een schop onder zijn kont geven, zou dat helpen?! (hihi)
Gisteren heeft hij ons aangenaam verrast. Voor het eerst konden we hem toch een aantal hapjes vaste voeding geven MET een lepeltje! Op aanraden van de pediater laten we de vaste voeding even voor wat het is en schakelen we volledig over op flessenvoeding (melk). Om daarna terug vanop nul te beginnen voor wat betreft het aanleren van het eten van vaste voeding met de lepel. Maar we kunnen het ons niet laten, en probeerden gisteren toch nog eens iets met een lepeltje aan te bieden. En plots ging zijn mondje open en ging het lepeltje naar binnen, mondje weer dicht, kauwen en slikken. BRAVO!! Het heeft niet zo heel lang geduurd (een stuk of tien lepeltjes) en 't was niet altijd met evenveel goesting, maar toch! Wij waren in ieder geval al blij. Als we hem nog even tijd en rust geven komt het dus allemaal wel vanzelf.

Overdag houdt hij ons gezellig bezig. Hij verkent het hele huis, en we kunnen en durven hem geen moment uit het oog te verliezen. De aankoop van een grote speelmat gisteren was een schot in de roos. Daar heeft hij (en wij dus ook) vandaag veel op gespeeld. Zingen vindt hij ook leuk. Het kostte ons een beetje moeite om de teksten van al die kinderliedjes terug te vinden. En dan is internet een eenvoudige oplossing. Uren plezier gegarandeerd!

Regelmatig, als het weer het ons toelaat, gaan we met z'n drietjes wandelen. Dat vindt hij natuurlijk ook plezant. Zo kan hij het landschap van het Pajottenland verkennen! Al strubbelt hij voor we vertrekken altijd tegen om zijn jasje aan te doen en zich in de wandelwagen te moeten installeren, eenmaal de kinderwagen in beweging is hij opnieuw tevreden.

Stilaan worden de nachten voor ons weer wat langer. De eerste dagen hier werd hij nog vaak angstig wakker, moesten we hem troosten na een nare droom, en zo belandde hij meer dan eens tussen ons tweetjes in het grote bed. Maar wat wil je. Tot voor kort deelde hij zijn slaapkamer met tientallen andere jongens en meisjes, en nu wordt hij plots wakker in een kamertje helemaal alleen! Je zou voor minder onrustig zijn?!
Maar het betert dus. Hij wordt nog wel drie, vier keer per nacht wakker, maar kan makkelijk getroost en gerustgesteld worden met een lief woordje en een aai over zijn bolleke. Een tutje doet dan ook wonderen. Hij slaapt de laatste dagen ook al de hele nacht in zijn eigen kamer. Flink, he!

Alles verloopt dus prima. We voelen ons dikke gelukzakken met Senne. Elke dag genieten we meer en meer van zijn komst in ons gezin. Waar gaat dat eindigen?! We houden jullie op de hoogte...

Wat een warme ontvangst! En dat op een kille, gure zondagochtend in november. We waren al blij om eindelijk met ons engeltje te kunnen neerstrijken in ons eigen nestje, en dan nog eens zo een fijne verwelkoming erbovenop. Superblij! Aan iedereen die het heeft kunnen opbrengen om zo vroeg op te staan op een zondagochtend: DANK JULLIE WEL!!!

En zij die erbij waren zullen kunnen getuigen; Senne heeft er ook van genoten. In het begin nog een beetje overdonderd door al die aandacht voor zijn kleine persoontje, maar na een tijdje kon ook hij al die mensen met een glimlach begroeten. Vooral als er kindjes in de buurt waren voelde hij zich op zijn gemak. Al die t-shirts, spandoeken, bloemetjes, knuffels, cadeautjes,... waauw, leuk zeg!

Jammer genoeg hadden we niet echt tijd om lang met iedereen een praatje te slaan. Want zo koud dat het daar was in die aankomsthal! Zo in een klap 30 graden minder warm, dat is schrikken! Dan maar snel de auto in, voor het eerst moest Senne in een Maxi-Cosi zitten. Lekker warm ingeduffeld en na een paar minuten was hij al in dromenland. Toen we de Kamstraat opdraaiden hebben we hem gewekt. "Kijk eens, Senne, hoe mooi het hier versierd is!". Het ontvangstcomité had echt zijn best gedaan om er iets onvergetelijks van te maken. Overal bordjes, vlagjes, ballonnetjes. En toen we ons huisje binnen gingen kwamen er ons tientallen papieren vlindertjes tegemoet gevlogen. Tof zeg!

Morgen zal Senne 2 weken bij ons zijn. Het lijkt al veel langer, raar he?! En nog steeds zijn mama en papa bezig met de organisatie en het levensritme met z’n drietjes op punt te stellen. Het heeft zijn tijd nodig, alles valt uiteindelijk wel in zijn plooi. Bloggen staat niet meer zo hoog op de prioriteitenlijst, maar we proberen jullie morgen toch nog te voorzien van een verslag van onze eerste week in Eizeringen! Eerst morgen nog met Senne naar Antwerpen; een volledige medische check-up in het Tropisch Instituut. Benieuwd wat dat allemaal gaat geven!!

De koffers worden gepakt, de laatste uren sightseeing zijn achter de rug. Jaja, er komt weldra een einde aan het Bangkok-hoofdstuk van dit adoptieavontuur. En Senne heeft deze namiddag zijn visum mogen gaan afhalen op de Belgische ambassade, dus alle officiële formaliteiten zijn in orde om uiteindelijk zondagochtend in België te kunnen geraken.

Na ons bezoek aan de ambassade vandaag besloten we nog een tempel te bezoeken die we bij een vorig bezoek aan Bangkok hadden overgeslagen. Het was de moeite. Maar niet evident met diene kleine kastaar erbij! Misschien was het wel wat teveel voor hem... Die rit met de River Boat Express was best wel heavy; zoveel lawaai, zoveel mensen, van hier naar daar geklutst. Maar klagen doet hij dus niet. Wel begint hij dan meer te geeuwen. Het vergt dus toch wat van hem.

Dan maar snel terug naar 't hotel. Alweer door dat hels verkeer. Kun je geloven dat we er beiden af en toe draaiduizeligheid van krijgen?! De goesting om naar huis te keren was vanavond nog nooit zo groot. We zijn er bijna...

Dit wordt dus onze laatste post op deze blog vanuit Thailand. We willen van de gelegenheid gebruik maken om IEDEREEN die het met ons mee beleeft heeft vanuit België te danken voor hun super lieve reacties! Het heeft ons veel steun gegeven, echt waar. Het was voor ons ook een groot plezier om telkens onze ervaringen en emoties neer te kunnen pennen. Later, als Senne wat groter zal zijn, kan hij op basis van deze neergeschreven herinneringen gaan begrijpen hoe blij wij, samen met onze familie en vrienden, wel waren met zijn komst.

Toch nog een laatste mededeling, voor het thuisfront. Normaal gezien landt onze vlucht vanuit Abu Dhabi zondagochtend om 7 uur. Maar check toch nog maar eens of er niks veranderd, of er vertraging zou optreden. Ons vluchtnummer is EY 57.

Ziezo, dat was het! Onze buik kriebelt al als we eraan denken om jullie allemaal terug te zien!!! Tot gauw!
Sophie, Stijn en SENNE

Morgen is Senne nu al een week bij ons. Het gaat verdorie snel. En stilletjes aan leren we mekaar steeds beter en beter kennen. We weten al heel goed wat hij leuk vindt, en wat niet. Pampers verversen en kleedjes aandoen staan absoluut niet op zijn lijstje van favoriete activiteiten. Spelen doet hij wel heel graag, liedjes zingen en gekke bekken trekken vallen ook in de smaak. Eten doet hij ook goed, al is hij wat ongeduldig. Hij heeft al heel snel door wanneer we met zijn papje of flesje bezig zijn. Aan zijn slaapritme… daar moeten we nog aan sleutelen. Afgelopen nacht was ’t feest…

We vermoeden dat het krampjes geweest zijn. Hij was ontroostbaar, en heeft ons tot na middernacht bezig gehouden. Om 6 uur vanochtend was hij alweer van de partij… Vandaag was hij gewoon terug gespeeld, al was hij sneller moe, en heeft daarom tussendoor wat extra bijgeslapen.

Normaal gezien krijgen we morgen zijn visum om huiswaarts te kunnen keren. De Belgische ambassade hier, gehuisvest in een geweldige kantorenbuilding op Sathorn Road, zal daar voor zorgen. We brachten hen vandaag alle nodige documenten (die gelegaliseerd moeten worden), en vulden de nodige formulieren in (hopelijk alles correct?!). Morgen in de namiddag zullen we weten of ’t in orde is, dan hebben we weer afspraak op de ambassade. En dan is alle administratieve rompslomp voorbij! Voorlopig toch. Want na aankomst in België kunnen we terug herbeginnen; inschrijving in vreemdelingenregister, aanvraag adoptieverlof, kindergeld, mutualiteit, en dan eind van de week naar Antwerpen voor een medisch consult in het Tropisch Instituut. Maar dan zijn we toch thuis, samen, en dat is wat telt!

"Are you happy with him?", vroeg de voorzitster van de Board als slotvraagje daarnet.
"Of course we are! In fact, we are very happy!!", antwoordden wij in koor.
"OK, then you can have him.".

En daarmee was het pleit beslecht, een belangrijke stap in de richting van de adoptie van onze lieve zoon was gezet. Die laatste was natuurlijk een hele makkelijke vraag om te beantwoorden! De overige vragen vielen trouwens ook heel erg mee. Zo vernamen de vier dames (normaal dachten we dat het er negen zouden zijn) graag wat meer over ons beroep, over de school waar we hem naartoe wilden sturen, of we zijn gewende dagschema hadden overgenomen, hoe de eerste ontmoeting verlopen was,... over koetjes en kalfjes een beetje dus. En wij maar blijven glimlachen. Dat was heel belangrijk, en dankbaar zijn.
Senne begon meteen te spelen met het speelgoed dat er op de grote vergadertafel van de Board voorradig was. We hadden ons voorzien van zijn eigen speelgoed om hem mee bezig te houden, maar hij had wel zin in iets nieuws. Dus, hopsakee, vastpakken wat hij te pakken kon krijgen en dan daarmee lekker hard op die tafel slaan. Hoe meer lawaai, hoe liever. We hielden hem een beetje in toom, maar waren toch ook blij dat hij zo spontaan en actief bezig was. Soms moesten de dames hun vraag wel voor een tweede keer herhalen, hun Engels is dan al niet te best verstaanbaar en een actieve (b)engel daarbij is natuurlijk niet bevorderlijk voor een vlotte communicatie?! Na een tijdje begonnen de speeltjes hem al wat te vervelen, en dan wou hij afwisselend door papa en mama gedragen worden.

Net op tijd kwamen we buiten. Van al dat gedoe had hij toch al wat honger gekregen. Buikje weer lekker rond en hij was opnieuw gekalmeerd. Ze hielden ons daar nog even aan de praat in de wachtruimte, want het zo belangrijke document ("Memorandum of Agreement") én zijn paspoort, waarvoor we uiteindelijk voor de Board waren moeten verschijnen, liet nog even op zich wachten. Dat betekende meteen ook dat we vandaag niet meer naar de Belgische ambassade zouden kunnen gaan voor Senne's visum, want dat moest voor de middag gebeuren. Ach ja, morgen dan maar. Vandaag alweer genoeg beleefd. We merken toch dat het Senne wat uitput. Het extra lange middagdutje (dat al begon van in de taxi terug naar het hotel) is daar getuige van.

Omdat hij zo flink geweest was, gingen we deze namiddag nog eens naar het park. Het vorige bezoek was te kort, hij had er niet genoeg van kunnen genieten. Nu wandelden we tot aan de speeltuin, waar Senne (opnieuw) vooral zijn ogen uitkeek. Die kinderen die er spelen op die grote schommels, glijbanen, klimrek, ... wat is dat allemaal?!  En dan de beestjes die je daar tegen komt. De duifjes vond ie heel fascinerend. Die grote varaan langs de rand van de vijver net iets minder!

Een dik anderhalf uur geleden is hij onmiddellijk na zijn papje als een blok in slaap gevallen. De sukkelaar. 't Zit er bijna allemaal op, man. Morgen de mensen van de ambassade goeiedag gaan zeggen, en als we daar dan toch zijn je visum in orde brengen, dan nog een dagje sightseeing met zijn drietjes en zaterdag kunnen we koffers pakken! Een lange vlucht huiswaarts, maar dan laten we je helemaal tot rust komen. En dat zal mama en papa ook goed uitkomen!!!

De dagen vliegen voorbij nu. Dat komt ook omdat ze zo gevuld en geweldig fascinerend zijn. Senne houdt ons volledig in de ban. Elke dag opnieuw maakt hij ons zooo blij! We hadden nooit een dergelijke droomstart durven verhopen.

De kleine hindernissen die er zijn, nemen we er graag bij. Want hij loopt niet de hele dag te lachen en plezier te maken. Geregeld laat hij ons ook eens weten dat het niet naar zijn goesting is!? Zo heeft hij sinds gisteren last van zijn eerste tandje. Tenminste, dat denken we. Hij is toch opvallend vaak bezig met te kauwen op zijn eigen tandvlees en zijn kaakjes schuiven dan zowat over mekaar. En dan maar zeveren! Een tutje geven helpt, maar hem iets geven om op te bijten (zo van die speciale speeltjes die je even in de koelkast kan leggen) daar is hij minder zot van. Hij lijkt nog niet aan zijn “orale fase” toe. De tandjes zorgden ook voor een onrustige nacht. Uiteindelijk is hij nog eens diep in slaap gevallen in het “grote bed”, tussen mama en papa in. Zalig, he! We zullen er geen gewoonte van maken, maar nu wilden we er toch eens van profiteren, hihi.

Senne wordt graag gepakt, hij steekt dan zo zijn armpjes uit, en ja, als je dan in zijn oogjes durft kijken dan neem je hem onmiddellijk in je armen natuurlijk! De draagdoek vindt hij ook reuze. Als hij maar kan rondkijken en alles observeren. Gisteren probeerden we hem ook eens in de winkel in de buggy te leggen. Het leek ons een goede oplossing voor als we gaan eten, dan kunnen we dat tenminste samen doen zonder hem om beurten op de schoot te nemen. Helaas. Geen succes die buggy. Is het omdat hij dan het contact met ons niet meer heeft? Wie zal het zeggen?

Vandaag hielden we het eens bewust heel kalm, want morgen is het immers een grote dag voor ons gezinnetje. We verschijnen voor de “Board”, die dan na een paar persoonlijke vraagjes een officiële uitspraak zal doen over onze adoptieprocedure. We gaan uit van een positief antwoord, en dan kunnen we alvast met z’n drietjes terug naar België reizen. Dus een keer een dagje zonder de drukte van Bangkok. Senne bleef de hele dag binnen het domein van het hotel, nu eens aan het zwembad pootje baden of een dutje doen (dan kon mama eindelijk genieten van een zonnebad, en papa las dan een boek in de schaduw), dan eens op de kamer spelen op de speelmat. Hij heeft veel gelachen vandaag, en veel gegeten. Nog steeds geen water gedronken… Maar vocht krijgt hij genoeg binnen, toch belangrijk met dit klimaat. Mama en papa gingen ieder apart eens de straat op om inkopen te doen en naar de bank te gaan. En we misten hem al meteen, we waren heel snel terug!

Die kakabroek van deze namiddag was ook nogal wat! Gelukkig “roken” we snel onraad?! Want heel zijn rugje hing al mee vol. De ideale passende pamper voor hem vinden blijft nog een opgave. We probeerden al verschillende merken, binnen zijn “gewichtsklasse”, maar echt goed zitten doen ze blijkbaar niet. Onmiddellijk het grote bad in met papa dan maar, dat was nodig. En plezant dat hij dat vond! Hij bleef maar pletsen met z’n handjes in het water, absoluut niet bang van een spettertje meer of minder in zijn gezicht.

Morgen gaan we dus ons tailleurke en chiq kostuum aantrekken, en Senne zal er ook op zijn paasbest bijlopen. Dat worden nog leuke verhalen en bijhorende foto’s! Tot morgen!